Op Weg Naar Het VaderHuis
Belangrijke artikelen - klik de link
FOLLOW
Ga naar de inhoud

De Autoriteit van de Gelovige Deel 1

DE AUTORITEIT VAN DE GELOVIGE - DEEL 1

The Authority of the Believer is een boek in de Engelse taal uit 1932 van JOHN A. MACMILLAN, die door mij is vertaald in het Nederlands. Hiervoor heb ik automatisch vertalen gebruikt van Vertalen.Nu, waarna ik de Engelse tekst heb vergeleken met de Nederlandse vertaling en daar waar nodig aangepast. Volgens sommige reviews op het internet is het vrij Oud Engels en liep ik daardoor, waarschijnlijk tegen bepaalde foute vertalingen in het vertaal programma aan. Het is een bijzonder boek, die elke christen zou moeten lezen. Deel hem dus met jouw broeder en of zuster!
 
VOORWOORD

Het snel naderende einde van het tijdperk is getuige van een enorme toename van de activiteit van de krachten der duisternis. De onrust onder de naties, is nog nooit zo intens geweest in de geschiedenis van de aarde, en grotendeels te wijten aan het aanwakkeren van de ambities en hartstochten van mensen, terwijl door verspreiding van een bijna volledig verwereldlijking, de opvoeding stilletjes de Schriftuurlijke normen afschaft die vroeger een remmende invloed uit oefende onder de christelijke volkeren. Onze rijkdom en sociale cultuur hebben ons niet dankbaar gemaakt aan de Gever van al het goede, maar hebben ons gefocust op de materiële dingen van de wereld, en hebben een produceerde zelfvoorziening die onze afhankelijkheid van de Schepper van alles volledig negeert. Goddeloosheid, die we in de Sovjet-Unie zo sterk hebben veroordeeld, is net zo goed in ons eigen land, hoewel minder flagrant.
 
Deze omstandigheden reageren sterk op de grote bediening van de Kerk van Christus, de verkondiging van het Evangelie aan de heidense wereld. Oorlog heeft vele deuren in vreemde landen gesloten en heeft tegelijkertijd financiële bijdragen afgesneden in landen die vroeger een actieve belangstelling voor missies hadden. Nog ernstiger is de houding van grote delen van de kerk tegenover de staat van de heidenen. Deze zijn niet langer bezorgd over de verloren zielen die in duisternis ronddwalen; hun gedachten zijn gericht op het verhogen van hun sociale status en het voldoen aan hun intellectuele en fysieke behoeften. Ze zoeken, in hun eigen jargon, om 'een betere wereld te bouwen', maar de wereld die zij voor ogen hebben is er één zonder Redder. Christus is in hun ogen ontaard in een Superman, een voorbeeld dat ze in hun eigen zwakke kracht proberen te volgen. Om aan de situatie te voldoen, heeft de Kerk van Christus een nieuw concept nodig van gebed. De dringende oproep is voor mannen en vrouwen, geheel overgegeven aan de Heer, wiens ogen verlicht zijn om de bediening in de hemelse gewesten te zien waartoe ze geroepen zijn.
 
Zulke gelovigen, hetzij als voorbidders, hetzij als werkers thuis, of missionarissen op de buitenlandse velden, mogen verenigd zijn met het grote Hoofd van het Lichaam, en een autoriteit uitoefenen waarbij de krachten van de lucht plaats moeten maken waar ze ook worden uitgedaagd.
 
De inhoud van dit boek verscheen voor het eerst als een serie artikelen in The Alliance Weekly (nu De Alliantie Getuige). De eerste serie verscheen onder de titel De Autoriteit van de Gelovige. Een tweede reeks droeg de titel De Autoriteit van de Voorbidder. Beide series werden later als pamfletten uitgegeven. Dit boek combineert beide boekjes omdat ze beide in wezen gaan over dezelfde waarheid, de autoriteit van de gelovige.
Hoofdstuk Een
DE AUTORITEIT VAN DE GELOVIGE

Er zijn maar weinig onderwerpen met betrekking tot het christelijk leven waarover zo weinig kennis bestaat als die van de autoriteit van de gelovige. Dit is niet omdat een dergelijke autoriteit slechts het eigendom van een paar uitverkoren zielen is. Integendeel, het is het bezit van elk echt kind van God. Het is één van "alle dingen" ontvangen in Christus. De ontvangst daarvan dateert uit het contact van de zielen met Golgotha.
 
Waarschijnlijk vanwege het extreme belang van een juist begrip van zijn voorrechten en verantwoordelijkheden, en vanwege de kracht die zij verlenen aan een militante gelovige, heeft de vijand geprobeerd speciaal deze kennis van Gods volk achter te houden. Hij is succesvol geweest door het toepassen van de “verblindende" tactieken die hij effectief heeft gemaakt in het geval van de "verloren" en van degenen die "niet geloven" (2 Kor. 4:3, 4). Want het is vreemd dat, hoewel de principes ervan op een duidelijke manier worden uiteengezet in de brief aan de Efeziërs, er een zeer kleine meerderheid is van zelfs geestelijke gelovigen. Dat er zo'n autoriteit is wordt erkend, maar het wordt verward met andere aspecten van het geloofsleven, en verliest daardoor zijn onderscheidende waarde en kracht. Elke leer van de Schrift, hoewel nauw gecorreleerd met andere van dezelfde klasse, heeft kenmerken die eigen zijn aan zichzelf.
Alleen als deze duidelijk worden begrepen en in hun juiste relatie worden gehouden, kan er het meeste voordeel uit hen ontvangen worden. De constitutie en wetten van de geestelijke wereld zijn volkomen ordelijk en logisch, en moeten worden nageleefd en zorgvuldig worden gehoorzaamd, willen de gewenste en beloofde resultaten worden behaald.
 
Met deze uitspraak is het niet de bedoeling te suggereren dat een logisch en intelligent denken uit zichzelf geestelijke waarden kan begrijpen of geestelijke zegeningen kan verwerven. Als dat mogelijk was, zouden de diepste fasen van het christelijk leven in het bezit zijn van de meeste intellectuelen. Terwijl de Geest van God zeer stellig zegt dat, bij het begrijpen van de goddelijke waarheid, "de wijsheid van de wijzen" wordt vernietigd en "het begrip van de verstandige" teniet wordt gedaan.
Godzijdank is er een innerlijk geestelijk begrip, verleend door de verlichting van Diezelfde Geest, die het mogelijk maakt "de dwaze dingen van de wereld de wijzen te verwarren" – dit principe wordt door God vastgesteld "dat geen vlees zou roemen in zijn tegenwoordigheid. "

Verkeerde Opvattingen
 
De autoriteit van de gelovige wordt door sommigen verward met de volheid van de Geest. Er wordt geleerd dat de komst van de genadige Geest van God in de ziel in Zijn goddelijke volheid autoriteit geeft. Maar de autoriteit van de gelovige bestaat, voordat hij op een speciale manier de aanwezigheid van de Geest realiseert of zoekt. Het is zeker waar dat de volheid van de Geest de gelovige kracht geeft en verlicht. Alleen hierdoor wordt hij in staat gesteld autoriteit uit te oefenen. Maar de volheid is niet de bron van de autoriteit, maar iets los ervan.
 
Evenmin kan autoriteit worden beschouwd als een bijzondere gave die wordt verleend, waarbij de ontvanger met kracht wordt begiftigd, op grond waarvan hij machtige daden verricht, zoals het uitdrijven van boze geesten. Onderscheiding van geesten en wonderkrachten worden genoemd onder het charisma van de Heilige Geest, maar ze verschillen van autoriteit.
 
Door anderen wordt de autoriteit van de gelovige gezien als niets meer dan het overheersende gebed. We hebben mannen op hun knieën gehoord, onder een speciale aandrang, God dankend voor de gave van gebed die destijds werd verleend. Maar later is er geen resultaat gezien van de pijn of het enthousiasme van de voorbede waar ze doorheen zijn gegaan. Persoonlijke zegen is het resultaat van het intense zoeken van Gods aangezicht, maar een specifiek antwoord op hun smeekbeden is niet geopenbaard.
 
Wat is Autoriteit
 
Laten we allereerst het verschil definiëren tussen “autoriteit" en "kracht". In het Nieuwe Testament zijn de vertalers niet uniform geweest in de weergave van veel woorden, en deze twee woorden hebben onder andere geleden. Een opmerkelijk voorbeeld is in Lukas 10:19 waar "kracht" twee keer wordt gebruikt, hoewel er in elk geval een ander Grieks woord staat. Als we de eerste van deze woorden met het Engelse woord "autoriteit" hadden vertaald, zou een duidelijker idee van de betekenis van de vers zijn gegeven. Misschien is ons goede oude Engelse taal er soms de schuld van dat er niet voldoende synoniemen zijn om aan de eisen van het origineel te voldoen. Maar een beetje meer uniformiteit bij het weergeven van hetzelfde woord van het origineel door hetzelfde Engelse equivalent (iets dat meestal, maar niet altijd mogelijk is) zou meer duidelijkheid hebben gegeven, hoewel het op sommige plaatsen misschien niet zo welluidend zou zijn geweest.
 
Eén staat op de kruising van twee grote verkeersaders. Massa's mensen stromen voorbij; massa's krachtige voertuigen razen voorbij. Plots steekt een man in uniform een hand op. Onmiddellijk houdt het getij van het verkeer op. Hij wenkt de wachtende aan de overkant van de straat, en ze vloeien als een golf over naar de andere kant. Wat is de verklaring? De verkeersagent heeft heel weinig 'kracht'. Zijn meest inspannende pogingen zouden geen baat hebben om een van die snel passerende auto's tegen te houden. Maar hij heeft iets veel beters. Hij is bekleed met de "autoriteit" van het bedrijf waarvan hij de dienaar is. De bewegende menigten erkennen de autoriteit en gehoorzamen het.
 
Autoriteit is dus gedelegeerde kracht. De waarde ervan hangt af van de kracht achter de gebruiker. Er is een verhaal over de Hoogedelachtbare WE Gladstone, toen hij premier van Groot-Brittannië was. Bij één gelegenheid bracht hij koningin Victoria een belangrijke maatregel voor een handtekening van haar, zodat het een wet zou worden. De koningin maakte bezwaar en weigerde, na enige discussie, te tekenen. De minister was buitengewoon dringend: 'Majesteit,' zei hij respectvol maar resoluut, 'u moet dit wetsvoorstel ondertekenen.' Ze keerde zich hooghartig tegen hem: 'Meneer, ik ben de koningin van Engeland.' Onbewogen antwoordde de staatsman rustig: "Majesteit, ik ben het volk van Engeland." Na even nadenken accepteerde ze de situatie en zette haar handtekening op het document.
 
Dit verhaal is misschien apocrief, maar het illustreert de kwestie van autoriteit, wanneer twee tegengestelde krachten met elkaar in conflict zijn. De gelovige, die zich volledig bewust is van de goddelijke Kracht achter hem, en daardoor van zijn eigen autoriteit, kan de vijand zonder angst of aarzeling tegemoet treden. Degenen die hem confronteren, dragen de specifieke namen van kracht en autoriteit: "Wij worstelen niet tegen vlees en bloed, maar tegen overheden [archas, de eerste of meest vooraanstaande], tegen krachten [exousias, de autoriteiten]." (Efeziërs 6:12) Maar achter de "autoriteit" dat het gelovige bezit, is er een "Kracht" Die oneindig veel groter is dan die zijn vijanden steunt, en Die ze worden gedwongen te herkennen.

De Bron van Autoriteit
 
In het begin van dit artikel hebben we verklaard dat de autoriteit van de zielen dateert uit het contact met Golgotha. Laten we nu kijken naar de betekenis en de diepte van deze waarheid. Toen de Heer Jezus, (Archegon, Prins-Leider) van onze redding, uit de dood werd opgewekt, werd de daad van opstanding volbracht door "de buitengewone grootheid van Zijn [Gods] kracht [dunameos], voor ons, die geloven, volgens die werking [energeian] van de sterkte [kratous] van Zijn macht [ischuos]." In deze werking was er zo'n uiting van de goddelijke almacht dat de Heilige Geest, door de apostel, vier woorden van speciale betekenis gaf om de gedachte naar voren te brengen. We zullen niet verder ingaan op de expressieve betekenis en groepering van deze woorden dan te zeggen dat hun combinatie betekent dat achter het feit van de opstanding van de Heere Jezus de machtigste werking lag die in het Woord van God is opgetekend.  
 
Na aldus uit de doden te zijn opgewekt, werd Christus Jezus door God verhoogd tot Zijn eigen rechterhand in de hemelse gewesten. Toen werd de reden van zo'n machtige werking gezien. De opstanding was tegengewerkt door de enorme "krachten van de lucht": - "alle vorstendom, en kracht, en macht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld [aioni, tijdperk] maar ook in die nog gaat komen." De kwade krachten van de " toekomstige eeuw " waren opgesteld tegen het doel van God. Ze waren echter verbijsterd en omvergeworpen, toen de verrezen Heer "ver boven" hen was gekroond, regerend met de autoriteit van de Allerhoogste.
 
Het Toekennen van Autoriteit
 
Bij het vestigen van de aandacht op de "buitengewone grootheid van Zijn [Gods] kracht", gingen we zonder commentaar voorbij aan de vier woorden. Deze zijn: "voor ons, die geloven." De hele demonstratie van de heerlijkheid van God, getoond in de manifestatie van Zijn Almacht. Het kruis van Christus, met wat het openbaarde van gehoorzaamheid aan God, van verzoening voor zonde, van verpletterende nederlaag van de vijanden van goddelijk autoriteit, toont ons een representatieve Mens die voor de mensheid overwint en Zich voorbereidt, door Zijn eigen positie, een troon en een hemels bediening voor degenen die door Hem zouden overwinnen.
 
Let in dit verband op de identificatie van Christus' volk met Zichzelf, in deze situatie van de opstanding. In het eerste vers van hoofdstuk twee lezen de woorden letterlijk: "En u, die dood was in overtredingen en zonden", of, misschien, om de gedachte beter naar voren te brengen: "En u, toen gij dood was in overtredingen en zonden." Het valt op dat we het werkwoord "heeft Hij levend gemaakt", dat in onze Bijbels voorkomt, hebben weggelaten. Dit werkwoord staat niet in het origineel; de zin is onvolledig, "wordt niet afgemaakt", zegt een uitleggever, "in de snelheid van dicteren." We accepteren dit niet als een verklaring van de weglating, want we geloven dat de Heilige Geest de structuur van het hele vers regelde, opdat het feit zou worden benadrukt dat Christus en Zijn volk samen zijn opgewekt.
 
Waar vinden we dan het werkwoord dat deze vers controleert? Het zal worden gezien in vers 20 van hoofdstuk 1: "Volgens die werking van de kracht van Zijn macht toen Hij HEM uit de dood opwekte… [dan een haakje rond de woorden aan het einde van het hoofdstuk zetten] …en JIJ toen je dood was." Hetzelfde werkwoord dat de herleving van Christus uitdrukt, drukt ook de herleving van Zijn volk uit. Dat wil zeggen de daad van God die de Heer uit de doden heeft opgewekt, heeft ook Zijn Lichaam opgewekt. Hoofd en Lichaam worden van nature samen opgewekt: Christus, het Hoofd; Zijn Lichaam, de Kerk (hoekklesia, de vergadering van gelovigen in Hem). Dit is een belangrijke verklaring, waarvan de definitieve betekenis niet kan worden overschat.
 
Dezelfde gedachte, in een andere vorm, is ontwikkeld door de apostel in Romeinen 6, waar wordt aangetoond dat de dood en opstanding van de Heer Jezus ook Zijn volk omvat. Het vers in Romeinen beschrijft (1) de dood aan de zonde van de gelovige met de gekruisigde Christus, en (2) de daaruit voortvloeiende vernietiging van de kracht van de zonde over hem door de schenking van het leven van de opgestane Christus. De gelovige wordt zo een volledig deelgenoot van Christus gerechtigheid gemaakt. Maar Efeziërs verheft (3) de gelovige met de opgevaren Christus naar de hemelse gewesten, waar hij deelgenoot wordt van Christus troon. In deze troonbestijging, is er een verwachting van die toekomstige vereniging in de regering van de naties die hij zal delen met zijn Heer, hen regerend met een ijzeren staf en ze in stukken breken als een pottenbakkersvat (Openb. 2:26, ​​27).

De Locatie van de Autoriteit
 
Opdat er geen misverstand mag bestaan ​​over de betekenis van de Heilige Geest in deze presentatie van de waarheid van de verheffing van het volk van de Heer met hun Hoofd, geeft Hij het een tweede keer in hoofdstuk 2:4-6 aan. Ze zijn gemaakt om met Christus "in de hemelse gewesten" te zitten. De zitting van Christus is aan de rechterhand van God. Zijn mensen nemen daarom "met Hem" dezelfde verheven positie in. Deze eer komt niet een aantal uitverkorenen toe, maar is het deel van allen die delen in de opstanding van de Zoon van God. Het is het geboorterecht van elke ware gelovige, van elk wedergeboren kind van God.
 
Toen de Meester samenkwam met de elf op de Galileïsche berg, op een bepaald moment gedurende de veertig dagen van Zijn manifestatie na Zijn lijden, zei Hij tot hen: " Mij is gegeven alle autoriteit in hemel en op aarde." Zijn formele aanvaarding van die autoriteit vond plaats toen Hij ging zitten "aan de rechterhand van de troon van de Majesteit in de hemelen" (Hebr. 8:1). De rechterhand van de troon van God is het centrum van de kracht van het hele universum, en het uitoefenen van de kracht van de troon werd toevertrouwd aan de opgevaren Heer.
Hij is daar nog steeds in het volledige bezit van Zijn rechten, wachtend op de tijd van de Vader wanneer Zijn vijanden zullen zijn gemaakt tot de voetbank van Zijn voeten.
 
De verheffing van Zijn volk met Hem naar de hemelse gewesten heeft geen andere betekenis dan dat ze, potentieel voor het heden, deelgenoten worden van de autoriteit die van Hem is. Ze zijn gemaakt om bij Hem te zitten; dat wil zeggen, zij delen Zijn troon. Een troon delen betekent zonder twijfel deelhebben aan de autoriteit dat het vertegenwoordigt. Ze zijn inderdaad zo verheven, in het plan van God, voor dit eigenlijke doel, dat ze zelfs nu kunnen oefenen, in de mate van hun geestelijk begrip, met autoriteit over de krachten van de lucht en over de omstandigheden die deze krachten op aarde hebben veroorzaakt en nog steeds creëren door hun onophoudelijke manipulaties van de gedachten en omstandigheden van de mensheid.
 
De Opstandige Houders van deze Autoriteit
 
Het is noodzakelijk om hier te verklaren, wat algemeen wordt begrepen door degenen die het Woord zorgvuldig bestuderen, dat de koninkrijken van deze wereld onder de controle en leiding staan ​​van satanische vorstendommen. Het grote hoofd hiervan wordt in het evangelie van Johannes driemaal door onze Heer Zelf erkend als "Prins van deze Wereld". Zijn beweerde aanspraak op de heerschappij van de wereldkoninkrijken, gemaakt in de tegenwoordigheid van de Heer Jezus (Lukas 4:6), werd niet door Christus ontkend. Hoewel een rebel tegen de Allerhoogste, en nu onder het oordeel van onteigening (Johannes 12:31), is hij nog steeds op vrije voeten, en aangezien de massa van de mensheid ook rebellen zijn, handhaaft hij over hen een onbetwiste, onvermoede heerschappij, want hun ogen zijn verblind voor zijn dominantie (2 Kor. 4:4).
 
Het hele opstandige systeem is verdeeld in hemelse en aardse secties (Jes. 4:21). Dit zijn "het leger van de hogen in den hoge" (de ongeziene -krachten van de lucht) en "de koningen van de aarde op de aarde" (de heersers van de mensheid en hun onderdanen). Beide, zo vertelt de profeet ons, zullen geoordeeld worden op de dag dat "Jehovah uit zijn plaats komt om de bewoners van de aarde te straffen voor hun ongerechtigheid" (Jes. 26:21), en "met Zijn harde en grote en sterke zwaard zal Hij de leviathan de snelle slang [de antichrist] straffen , en de leviathan de kromme slang [de valse profeet); en Hij zal het monster doden dat in de zee is [de draak]" (Jes. 27:1), Voordat deze daden van oordeel plaatsvinden, zal het volk van de Heer worden opgenomen bij de opname van de Gemeente. Omdat Jesaja’s ogen vasthielden aan het mysterie van de Kerk, noemt hij het niet, maar hij spreekt over het verbergen van het Joodse overblijfsel voor de toorn van de draak: "Kom, mijn volk, ga uw kamers binnen en sluit uw deuren om u heen; verberg u voor een klein ogenblik, totdat de verontwaardiging voorbij is' (Jes. 26:20). Het "leger van de hogen in den hoge" is zorgvuldig verdeeld in de brief (Efeziërs 6:12). Er zijn eerst de 'vorsten en krachten'. De eerstgenoemden zijn machtige vorsten, wier vorstendommen grote delen van de aarde omvatten, met autoriteit over de naties die zich daarin bevinden. De 'krachten' zijn moeilijk van hen te onderscheiden, hoewel pogingen zijn gemaakt om het verschil aan te geven; zijn ze inferieur in positie, waarschijnlijk als ministers geassocieerd in de regering.
 
Daarna volgen "de wereldheersers van de duisternis van deze tijd". Deze naam zou een bediening van bedrog suggereren, het in duisternis houden van de gedachten van mensen, en vooral de gedachte van leiders.
 
Ten slotte zijn er "de menigten boze geesten in de hemelse gewesten" - een ontelbare groep demonen waarvan de nauwe band met de mensheid te danken is aan de grovere zonden en bedrog, het aanwakkeren van de dierlijke hartstochten en het aanzetten tot allerlei sensuele verlangens. Dit zijn de wezens die aanwezig zijn in de spiritistische seance, die mensen met een sterke intelligentie nabootsen en bedriegen, zoals de bekende leiders die tegenwoordig met een sekte verbonden zijn.
 
Deze wezens zijn ook aanwezig bij religieuze bijeenkomsten en vormen een bron van bijzonder gevaar, vooral wanneer de emoties diep beroerd zijn. Vele ernstige zielen, die zijn aangespoord tot volledige overgave, openen hun wezen met de grootste overgave voor welke geestelijke kracht dan ook die hen nadert, en zijn zich niet bewust van het gevaar hiervan. Zo'n toegeven biedt vaak een opening voor de toegang van demonen, die onder een of ander voorwendsel de controle over de wil krijgen. Om ze te verjagen en het slachtoffer opnieuw te bevrijden, is meestal een zeer moeilijke taak.
 
De 'koningen van de aarde op aarde' bestaan ​​uit menselijke wereldheersers en hun onderdanen, allemaal niet wedergeboren mensen. Een aardse heerser kan individueel een christen zijn, maar hij is, op grond van zijn ambt, een lid van het grote wereldsysteem dat nog niet onder de heerschappij van de Koning der koningen is gekomen. Alle natuurlijke mensen zijn door geboorte ook leden van dit systeem, en moeten dus "verlost worden uit de kracht [exousios, autoriteit] der duisternis, en overgebracht worden in het Koninkrijk van Zijn geliefde Zoon"
(Kol. 1:13).
 
De zetels van autoriteit van deze opstandige geestelijke heersers zijn ook in de hemelse gewesten. Van daaruit hebben ze het menselijk ras gedomineerd sinds zijn val. Daar zullen ze blijven totdat het goddelijke 'doel van de eeuwen' is voltooid.
Hoofdstuk Twee
HET GODDELIJKE DOEL DER EEUWEN
 
De "God van de hele aarde" is niet van plan deze rebellie tegen Zijn gerechtigheid voor altijd te tolereren. "Bij mijzelf heb ik gezworen dat het Woord in gerechtigheid uit mijn mond is uitgegaan en niet zal terugkeren, dat tot mij elke knie zal buigen, elke tong zal zweren." (Jesaja 45:23) Voordat dit kan worden bereikt, moeten de aanstichters van menselijke opstand worden neergeslagen. In dit opzicht is de goddelijke methode duidelijk. "De krachten van de lucht" mogen hun zetels behouden, terwijl hun opvolgers worden voorbereid. God, die een volk heeft verlost en gezuiverd, heeft hen potentieel in de hemelse gewesten geïntroduceerd. Wanneer ze zichzelf hebben goedgekeurd, zullen ze in feite de zetels van de "krachten van de lucht" innemen en daarmee degenen vervangen die hun ongeschiktheid en onwaardigheid hebben getoond.
 
Dit doel, heden en toekomst, wordt zeer duidelijk vermeld in Efeziërs 3:9-11. Hier wordt het geopenbaard als de goddelijke wil dat "nu [nun, de huidige tijd] aan de overheden en krachten in de hemelse gewesten door de Kerk de veelvoudige wijsheid van God bekend mag worden gemaakt." De Kerk moet Gods instrument zijn om aan deze opstandige, en nu toe-eigenende krachten, het goddelijke doel te verkondigen en hun vorstendommen te besturen, nadat ze zijn afgezet en neergeworpen.
 
Dit wordt verder verklaard als "overeenkomstig het eeuwige doel [prosethin ton aionon, het doel der eeuwen] dat Hij voor ogen had in Christus Jezus, onze Heer." Dat wil zeggen, God heeft door alle eeuwen heen dit wonderbaarlijke plan voor ogen gehad om in Christus Jezus een volk voor te bereiden, uitverkoren en geroepen en getrouw, die Hij op deze hemelse zetels zou plaatsen om in de eeuwen die nog moeten komen te regeren. In de zojuist voorafgaande verzen wordt er over gesproken als, "het mysterie, die eeuwenlang verborgen geweest is in God," een fase van dit mysterie is de wonderbaarlijke sluier van de godheid van de Zoon van God in onze menselijke natuur, dat we door Hem “deelgenoten mogen worden van een goddelijke natuur" (2 Petr. 1:4).
 
Deze verhoging van de heiligen en het doel ervan werden aan Daniël geopenbaard in de eerste van zijn eigen grote wereldvisioenen. In vers 22 van hoofdstuk 7, na de komst van de Oude van Dagen, "werd het oordeel gegeven aan de heiligen van de Allerhoogste, * en de tijd kwam dat de heiligen het koninkrijk bezaten." Even later (vers 27), lezen we dat "het koninkrijk en de heerschappij, en de grootheid van de koninkrijken onder de gehele hemel, zal worden gegeven aan het volk van de heiligen van de Allerhoogste." Deze betekenis is duidelijk. De heiligen van de Allerhoogste is de overwinnende Kerk, opgewekt om in de hemelse gewesten te zitten. Onder hen, en als voorwerp van hun zorg, is hier het volk van Israël, “het volk van de heiligen van de Allerhoogste" genoemd. Israël zal het aardse koninkrijk besturen en het hoofd van de naties zijn. Maar over het algemeen zal de verheven Kerk regeren als de uitvoerende macht van God.
 
[*Het woord dat met "Allerhoogste" is vertaald, heeft de betekenis van verheven," en wordt in de kantlijn van een uitgave met "hoge plaatsen" weergegeven. Dit zou zeer nauw overeenkomen met de "hemelse gewesten" van onze brief.]

De Omvang van deze Autoriteit
 
We zullen weer naar hoofdstuk 1 gaan en in detail de krachten en dingen beschouwen die aan onze Heer zijn onderworpen in Zijn verhoging tot de rechterhand van de Vader. Als we mediteren over de volledigheid van Zijn autoriteit, laten we niet vergeten dat Hij daar is als de Vertegenwoordiger (Hebr. 2:5-9) van de verloste mensheid. En "mogen de ogen van ons verstand verlicht worden" door de Heilige Geest, zodat we zonder enige twijfel of krimp mogen geloven dat de wijsheid en de wil van de Vader ons deelgenoten hebben gemaakt van deze zelfde autoriteit, en dat Hij werkelijk van plan is dat we het van dag tot dag moeten oefenen in groeiend begrip en vrees.
 
We merken in de eerste plaats op dat de verrezen Christus is "Gemaakt om te zitten". Het zitten geeft aan dat bepaalde aspecten van Zijn werk voorlopig opgeschort zijn. Later zal de Heer weer "opstaan ​​tot roof". Maar juist nu, met "alle autoriteit", aan Hem overgeleverd, wacht Hij op de tijd van de Vader, en ondertussen oefent Hij de krachten uit die in Zijn handen zijn gelegd voor de uitwerking van de verlossing die op Golgotha ​​voor de mensheid is gekocht. Zijn zitting is "Ver boven" "alle vorstendom en kracht en macht en heerschappij." De grote vorsten en autoriteiten, over wie we eerder hebben gesproken, zijn aan Hem onderworpen. Degene zijn de mindere: Hij is ver boven alle "macht" (dunameos, een woord dat gewoonlijk in het Nieuwe Testament wordt gebruikt voor geestelijke kracht). Dit verwijst naar die werking van satanische energie die zich steeds meer manifesteert, gericht als het is tegen de lichamen en gedachten van de kinderen van God. De invallen die in christelijke gemeenschappen worden gedaan zijn verschrikkelijk en maar weinigen in de Kerk zijn zich tot nu toe bewust van het feit dat nieuwe krachten uit de onzichtbare wereld binnenstromen. De oorzaak hiervan is moeilijk te achterhalen. In delen van de heidense wereld, waar het Woord van God, bekrachtigd door de Geest van God, is doorgedrongen, zijn de krachten van de lucht teruggevallen. Demonische bezetenheid trekt zich terug voor een agressieve evangelisatie, en de manifestaties ervan worden minder frequent. Maar in onze zogenaamde christelijke landen wordt de autoriteit van het Woord nu in twijfel getrokken door de grote leiders van de kerken, en er zijn maar weinig theologische instellingen waar het wordt erkend als het ware Woord van God. Op dezelfde manier wordt de Geest van God onteerd, ten eerste door juist deze verloochening van het Woord dat Hij heeft geïnspireerd, en ten tweede door de veronachtzaming van Zijn Persoon en autoriteit. Er is dus een terugkeer naar heidense toestanden in geestelijk opzicht, en als de grote leiders voor de omverwerping van demonische machten (het Woord van God en de Geest van God) in diskrediet brengen, dringen deze krachten opnieuw in ons land en volk.
Eén enkel bewijs van dit feit is de enorme vooruitgang die het spiritisme onder alle klassen maakt; terwijl als een ander bewijs, de leerstellingen van de Kerk, die, naarmate ze aan het worden zijn, hun vitale geestelijke krachten hebben uitgeput, vertonen ongetwijfeld tekenen van de "leringen van demonen", waarvan de grote apostel zijn toehoorders opdroeg op hun hoede te zijn. Christus zit ook ver boven alle "heerschappij" (kuriotetos, heerschappij).
Deze term is nauw verbonden met de voorgaande, net zoals 'vorsten en krachten' zijn gegroepeerd, waarbij de tweede term in elk geval een soortgelijke actie op een wat lager gebied betekent. In Kolossenzen 1:16 vinden we 'heerschappij' in verband met 'tronen', wat licht werpt op de relatieve term 'macht'. In deze vers en in die geciteerd uit Kolossenzen, verwijzen beide termen rechtstreeks naar geestelijke krachten, terwijl in 2 Petrus 2:10 en Judas 8, de enige twee andere gelegenheden waarin het woord in het Nieuwe Testament wordt gebruikt, de primaire verwijzing is naar aardse waardigheden.
 
"In dit Tijdperk" Zit Hij ver boven "elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld" (aion, tijdperk); de grote namen van deze tijd zijn lager dan onze Heer. De schrijver van Hebreeën deed zijn best om Israël erop te wijzen dat zelfs Mozes inferieur was aan de Messias (Christus), zoals een dienaar minder is dan zijn Meester. Maar wat een inspanning leveren religieuze leiders tegenwoordig op om te laten zien dat Jezus slechts een man was, en als zodanig bij de beste mannen dient te worden gerangschikt. Boven de deur van een van de grote kerkgebouwen van New York verschijnen figuren van enkele wereldberoemde mannen - zoals Emerson, Einstein, Confucius, Boeddha, enz., en met hen de figuur van Christus als een van de vele! Niet zo spreekt de Geest van Waarheid; in Zijn uiteenzetting van de majesteit van de Goddelijke Zoon van God is er niemand die met Hem kan worden vergeleken; Hij is "ver boven" alles. In deze voortdurende poging om de mensheid te verheffen, moet de werking worden erkend van hem die onze eerste ouders bedroog met de leugen: "Gij zult als goden zijn."
 
"De Komende Tijd" "Maar ook in dat wat komen gaat." De komende tijd levert ook geen naam op die overeenkomt met die van onze Heer. In dat tijdperk zullen bovendien de nu dominante geestkrachten gebonden zijn. Hun opvolgers, de verheerlijkte Kerk, zullen de superioriteit van hun verheven Koning erkennen. Verenigd met Hem, als Hoofd en Lichaam, zullen zij duidelijk Zijn "volheid" zijn geworden. Hij vervult "alles in alles", maar heeft ervoor gekozen om dit te doen door Zijn Lichaam. Zo zullen de leden van Christus in de komende tijd een actieve bediening voor God hebben in de grenzeloze omvang van Zijn universum.

"Onder Zijn Voeten"
 
"Heeft alle dingen onder zijn voeten gelegd." De voeten zijn leden van het Lichaam. Wat geweldig om te bedenken dat de minste en laagste leden van het Lichaam van de Heer, zij die in zekere zin de voetzolen zijn, ver boven alle machtige krachten staan ​​die we overwogen hebben. Toch is het zo. Wat is het nodig dat de Kerk wakker wordt van haar machtige bevoorrechte plaats. Verheven om te heersen over de geestelijke krachten van de lucht, hoe vaak faalt ze in haar bediening van autoriteit, of kruipt ze voor hen in angst.
 
"Hoofd Over Alles"
 
"Hoofd over alle dingen van de Kerk." We hebben weinig begrepen van de kracht van deze wonderbaarlijke waarheid. We denken eraan alsof het aangeeft dat Christus gewoon in alle dingen en omstandigheden en plaatsen was, Het Hoofd van de Kerk. Laten we de woorden omdraaien om hun diepe betekenis duidelijker naar voren te brengen: "Hoofd van de Kerk over alle dingen." Zijn Hoofd over alle dingen zijn is ter wille van de Kerk, opdat de Kerk, Zijn Lichaam, door Hem hoofd over alle dingen moge zijn. We moeten eerbiedig en lang voor deze machtige waarheden zitten, zodat hun geweldige betekenis ons hart kan grijpen. In deze houding kan de Geest van Waarheid ons tot hun begrip verheffen, die het menselijke denken niet altijd alleen zal kunnen bevatten.

De Werking van God
 
Het argument dat we hebben gevolgd is tot dusver gecentreerd in de Brief aan de Efeziërs. We gaan voor een paar minuten naar de Brief aan de Kolossenzen, zodat we vanuit een ander standpunt kunnen zien hoe volledig deze hele kwestie van de autoriteit van de gelovige is gebaseerd op de werking van de Vader, en hoe de werkzaamheid van die werking af hangt van de gecorreleerde waarheid van de onderwerping van Christus aan Hem. Hoewel gelijk aan de Vader, nam de Eeuwige Zoon een ondergeschikte plaats aan en nam de taak op Zich om, door het bloed van Zijn kruis, alle dingen met God te verzoenen (1:20). Voor dit doel heeft hij Zichzelf overgegeven onder de kracht van de dood, werd Hij levend gemaakt door "de werking van God" de Vader (2:12).
 
Laten we zorgvuldig 2:12-15 lezen en opmerken dat de hier aangegeven werking allemaal van de kant van God de Vader is. Hij is het Die (vers 13) samen met Christus de heiligen levend heeft gemaakt en hun overtredingen heeft vergeven. Hij is het Die (vers 14) de ongunstige besluiten van de wet heeft uitgewist, Die Zijn volk in de weg stonden, en spijkerde het geannuleerde handschrift aan het kruis van Zijn Zoon. Hij is het Die [v. 15) de machtige overheden en krachten beroofde [ap-ekdusamenos, volledig ontdaan], die zich tegen de opstanding van de Heer hadden verzet, en voerde hen gevangen in een triomftocht in Christus.
 
Een veel voorkomende misvatting van deze vers is dat de Heer Jezus Zelf de samenbundelende krachten van de duisternis "ontdeed”, ze omverwierp en openlijk te schande maakte. Maar een correcte weergave laat duidelijk zien dat het God de Vader is. Waarvan "ontdeed" Hij de krachten van de lucht? Van de autoriteit dat van hen was. De dood is de straf op de zonde; en toen Christus, de last van de schuld van de wereld droeg, ten onder ging aan de dood, probeerden ze hun oude voorrecht uit te oefenen en Hem onder zijn kracht te houden. Maar, in de wijsheid van de Vader, ontbond de overgave van de Rechtvaardige aan de dood de lang bestaande Bond van de Wet. Opgetogen spijkerde de Vader de verbroken Bond aan het kruis van Zijn Zoon; toen "ontdeed" hij de verontruste vorstendommen en krachten van hun autoriteit, gaf Hij die autoriteit aan Zijn Zoon. De "show" (triomftocht), die de apostel figuurlijk gebruikt, komt overeen met de verheffing van de Zoon boven Zijn vijanden, die in Efeziërs wordt genoemd.
 
Zo wordt in Kolossenzen de nadruk gelegd op het werk van de Vader in het actief dwarsbomen en omverwerpen van de vijandige krachten, en hun onderwerping aan Zijn Zoon; terwijl in Efeziërs de Zoon wordt gezien, gezeten boven deze in de autoriteit van de troon van de Vader. De autoriteit van de gelovige wordt niet zo volledig onderwezen in Kolossenzen, hoewel de verklaring wordt gedaan dat, in Hem, Zijn volk “compleet” is (letterlijk, vol gemaakt). Dat wil zeggen, door vereniging met Hem nemen zij deel aan de volheid van de Godheid, wat praktisch een andere vorm is van 'gezegend worden met alle geestelijke zegeningen'.
 
Het Falen van de Kerk
 
We zagen in een vorige paragraaf de Heer als Hoofd over alles. Zijn positie en kracht zijn oppermachtig. Waarom is er dan geen duidelijke vooruitgang? Omdat Het Hoofd voor de uitvoering van Zijn plan volledig afhankelijk is van Zijn Lichaam. Alle leden van Zijn Lichaam moeten onderdanig zijn, opdat, door hun gecoördineerde bediening, het doel kan worden bereikt. De Here Jezus, "Hoofd over alle dingen naar de gemeente, die zijn Lichaam is", wordt gehinderd in Zijn machtige plannen en werken, omdat Zijn Lichaam de diepe betekenis van Zijn verhoging niet heeft begrepen en niet heeft gereageerd op de genadige impulsen die Hij voortdurend zendt om het levend te maken.
 
Het is een uiterst essentiële waarheid van de goddelijke werking dat het Woord van God het patroon is waardoor de bediening van de Kerk wordt vormgegeven. De heerlijkheid van het Lichaam van Christus is het feit dat Zijn leden levende leden zijn, elk met een persoonlijke wil. De Heilige Geest komt in deze individuele leden om ze in eenheid te brengen met de wil en doeleinden van het Hoofd. Maar dit gebeurt niet alleen door innerlijke impulsen. Innerlijke impuls huldigt gehoorzaamheid aan het Hoofd, maar het vernieuwde denken kan niet volledig worden onderwezen dan door het Woord. Bijgevolg is het alleen als het Woord zorgvuldig wordt overdacht, begrepen en gehoorzaamd, dat het Hoofd via Zijn leden vrijheid van handelen heeft. Hoe weinig het gemiddelde lid zich, voedt met zorgvuldig kauwen op het Woord, weten de meesten van ons uit eigen ervaring.
 
Het belang hiervan kan worden gezien door Efeziërs 5:18 te vergelijken met Kolossenzen 3:16. In de eerste vers wordt het opwekken van de innerlijke emoties van het hart, met de daaruit voortvloeiende onderwerping van gelovigen aan elkaar, in hun verschillende relaties, aangeduid als de werking van de Geest van God in Zijn volheid, maar in de tweede vers, worden precies dezelfde resultaten aangeduid als het resultaat van de rijke inwoning van het Woord van Christus. Het Woord van Christus is de uiteenzetting van Zijn wil in een vorm die begrijpelijk is voor de vernieuwde denken. Maar het vernieuwde denken, die het Woord begrijpt, ontbreekt de kracht om het uit te voeren. De volheid van de Geest is de inkomende Geest van God om de menselijke geest te versterken voor de uitvoering van de aanvaarde wil van het Hoofd.
 
Dus, tenzij het Woord rijkelijk inwoont om het denken te onderwijzen, heeft de Geest van God, hoewel aanwezig in Zijn volheid, niets om aan te werken. De impulsen van het Hoofd kunnen niet door Hem worden omgezet in passende actie via het Lichaam, maar zijn vaak als de onvolwassen bewegingen van een kind. Het Hoofd wordt daarbij gehinderd omdat het Lichaam niet is uitgegroeid tot de gestalte van een volmaakt mens. In goddelijk geduld wacht het Hoofd. Broeders, we hebben veel schuld, niet alleen voor onze eigen zwakheid, maar ook voor 'de handen die naar beneden hangen en de verlamde knieën'. God helpe ons dit te beseffen en onze bediening te vervullen door het Woord zowel aan anderen als aan de Heer.

Terug naar de inhoud